مدیر جشنواره ملی رسانهای معلولان افزود: در این دوره ۲۸۵ نفر شرکت کردند که ۱۷۹ نفر از جامعه معلولان و ۱۰۶ نفر از افراد بدون معلولیت بودند. در مجموع ۸۰ نفر نیز در بخشهای مختلف جشنواره رتبه کسب کردند که در مراسم اختتامیه از آنها تقدیر میشود.
گلناری با بیان اینکه نهمین دوره جشنواره چهارشنبه هفته آینده به کار خود پایان میدهد، اظهار کرد: هدف اصلی ما از برگزاری این جشنواره حمایت از جامعه معلولان و کمک به شناخت بهتر مسائل و نیازهای آنهاست. امسال موضوع اصلی جشنواره را به اصلاح رفتار جامعه با افراد دارای معلولیت اختصاص دادیم و از شرکتکنندگان خواستیم در آثارشان به این موضوع بپردازند.
وی ادامه داد: معلولان هم مانند سایر افراد جامعه حق دارند در محیط خانواده، ادارات، مراکز تفریحی و مراکز خرید حضور داشته باشند و کارهای روزمره خود را انجام دهند. البته مناسبسازی محیط و معابر برای تردد این افراد موضوع مهمی است که دستگاههای مسئول و شهرداریها باید آن را دنبال کنند، اما مسئلهای که کمتر به آن توجه میشود، نحوه برخورد مردم با معلولان است.
مدیر جشنواره ملی رسانهای معلولان با اشاره به اینکه این مشکل گاهی حتی در خانوادهها نیز دیده میشود، گفت: ممکن است یک فرد نابینا، ناشنوا یا دارای معلولیت جسمی و حرکتی برای حضور در جامعه با موانع مختلفی روبهرو باشد، اما در کنار این مشکلات، رفتار اطرافیان هم میتواند شرایط را برای او دشوارتر کند. به همین دلیل امسال تلاش کردیم با کمک آثار رسانهای، این رفتارها را بررسی کنیم و راهکارهایی برای اصلاح آنها ارائه دهیم.
گلناری درباره آثار رسیده به جشنواره بیان کرد: آثار امسال در قالبهای مختلفی از جمله پادکست، داستان، دلنوشته، شعر، عکس، عکس تولیدشده با هوش مصنوعی، کلیپ، مصاحبه، مقاله، گزارش مکتوب و تصویری و اینفوگرافیک به دبیرخانه رسید. کیفیت آثار نیز در بخشهای مختلف خوب بود و قرار است پس از اختتامیه، مجموعه آنها در سایت جشنواره منتشر شود تا علاقهمندان بتوانند به این آثار دسترسی داشته باشند.
وی با اشاره به ترکیب شرکتکنندگان گفت: از مجموع ۲۸۵ شرکتکننده، ۱۱۸ نفر مرد و ۱۶۷ نفر زن بودند. در میان افراد دارای معلولیت نیز ۱۰۱ نفر زن و ۷۸ نفر مرد حضور داشتند. همچنین ۸۲ نفر دارای معلولیت جسمی و حرکتی، ۴۸ نفر دارای معلولیت بینایی، ۲۲ نفر دارای معلولیت شنوایی، ۶ نفر دارای معلولیت ذهنی و ۲۱ نفر دارای معلولیت چندگانه بودند.
مدیر جشنواره ملی رسانهای معلولان حضور افراد دارای معلولیت ذهنی در این دوره را نیز قابل توجه دانست و افزود: هر سال از این گروه هم شرکتکننده داریم و امسال نیز چند مرکز توانبخشی برای ما اثر فرستادند. شاید بعضی از این آثار از نظر فنی و هنری در سطح آثار حرفهای نباشند، اما همین حضور و تلاش افراد دارای معلولیت ذهنی برای تولید اثر ارزشمند است.

گلناری در بخش دیگری از سخنانش از اضافه شدن جایزهای با عنوان سحر به جشنواره خبر داد و گفت: در سالهای گذشته افراد دارای معلولیت زیادی در زمینه تألیف و انتشار کتاب فعالیت کردهاند، اما کمتر به این آثار توجه شده است. به همین دلیل تصمیم گرفتیم جایزهای را به بهترین کتاب منتشرشده در حوزه معلولان که نویسنده آن از جامعه معلولان باشد، اختصاص دهیم.
وی با اشاره به نامگذاری این جایزه به یاد سحر مشایخی توضیح داد: سحر از همراهان اولیه جشنواره بود و با وجود معلولیت شدید جسمی و حرکتی، در زمینه شعر و داستان فعالیت میکرد و آثار ارزشمندی داشت. او تابستان سال گذشته بر اثر بیماری درگذشت و برای زنده نگه داشتن یادش، این جایزه را به نام او اختصاص دادیم. تاکنون هشت کتاب به دبیرخانه رسیده و یکی از آنها بهعنوان اثر برگزیده انتخاب میشود. جایزه نقدی این بخش را نیز خانواده مرحوم مشایخی تأمین کردهاند.
گلناری درباره تصمیم برگزارکنندگان برای نداشتن بخش اسکان شرکتکنندگان شهرستانی در این دوره گفت: امسال به دو دلیل نتوانستیم مانند سالهای گذشته برای شرکتکنندگان از استانهای دیگر اسکان در نظر بگیریم؛ یکی شرایط جنگی و نامشخص بودن وضعیت کشور و دیگری افزایش هزینههای حملونقل.
وی ادامه داد: رفتوآمد برای افراد دارای معلولیت، بهخصوص کسانی که از ویلچر استفاده میکنند، همچنان مشکلات زیادی دارد. حتی گرفتن تاکسی اینترنتی هم برای آنها آسان نیست و گاهی رانندگان بعد از اینکه متوجه میشوند مسافر ویلچرنشین است، سفر را لغو میکنند. این اتفاق بارها برای اعضای جشنواره افتاده و نشان میدهد که هنوز در زمینه فرهنگ برخورد با معلولان راه زیادی در پیش داریم.

مدیر جشنواره ملی رسانهای معلولان افزود: با وجود این شرایط، برخی شرکتکنندگان اعلام کردند که با هزینه شخصی خودشان در مراسم حاضر میشوند. در همین زمینه مدیرکل بهزیستی استان برای تأمین اسکان این افراد اعلام آمادگی کرده است.
وی با اشاره به محتوای آثار رسیده اظهار کرد: یکی از هدفهای ما این بود که بخش زیادی از آثار به روایت زندگی واقعی افراد دارای معلولیت اختصاص پیدا کند. بر اساس بررسی انجامشده، حدود ۵۵ درصد آثار امسال به این موضوع پرداختهاند؛ در حالی که هدف ما رسیدن به بیش از ۷۰ درصد بود. البته همین میزان هم نشان میدهد که موضوع بهتدریج بیشتر مورد توجه قرار گرفته و تلاش میکنیم در دورههای بعد این روند را ادامه دهیم.
گلناری درباره برنامههای آینده جشنواره و احتمال برگزاری آن در سطح بینالمللی گفت: طرح گسترش جشنواره را آماده کردهایم و حتی قرار بود در چهار منطقه شمالشرق، شمالغرب، جنوبشرق و جنوبغرب کشور، چهار جشنواره منطقهای در فصلهای مختلف برگزار کنیم و در نهایت آثار برگزیده در اسفندماه در اصفهان گرد هم بیایند.
وی افزود: برای اجرای این طرح حدود ۵ میلیارد تومان اعتبار نیاز داشتیم که تأمین نشد، اما همچنان این برنامه را دنبال میکنیم. طرح بینالمللی شدن جشنواره هم از چند سال قبل آماده شده، ولی اجرای آن به حمایت مالی و فراهم شدن زیرساختهای لازم نیاز دارد.
مدیر جشنواره ملی رسانهای معلولان با تأکید بر اینکه حمایت از افراد دارای معلولیت فقط وظیفه سازمان بهزیستی نیست، گفت: بهزیستی یک نهاد حمایتی است و نمیتواند بهتنهایی همه مسائل و نیازهای این جامعه را برطرف کند. تمام دستگاهها و ادارات باید در این زمینه مسئولیت داشته باشند و برای مناسبسازی محیط و فراهم کردن امکان حضور برابر معلولان اقدام کنند.

وی یکی از مشکلات برگزاری جشنواره را تأمین منابع مالی دانست و افزود: گاهی برای جلب حمایت برخی دستگاهها، با وجود اینکه درخواست ما مبلغ زیادی نیست، باید ماهها پیگیری، نامهنگاری و رفتوآمد انجام دهیم. این در حالی است که بعضی دستگاهها درآمدهای بالایی دارند، اما برای اختصاص مبالغی محدود به فعالیتهای فرهنگی و حمایتی، روند اداری طولانی طی میشود. به همین دلیل معتقدم در کنار مناسبسازی فیزیکی، باید برای اصلاح نگاه و رفتار برخی مسئولان نیز کار کنیم.
گلناری در پایان با قدردانی از همراهی ادارهکل بهزیستی، ادارهکل فرهنگ و ارشاد اسلامی و شهرداری اصفهان گفت: امسال مدیرکل بهزیستی استان همراهی خوبی با جشنواره داشت و با موافقت سازمان بهزیستی، تأمین جوایز و هدایای برگزیدگان دارای معلولیت را بر عهده گرفت. این حمایت بخشی از دغدغههای مالی ما را کاهش داد و از همراهی مجموعههایی که در برگزاری جشنواره کمک کردند، قدردانی میکنم.
وی شعار امسال جشنواره را من را بیاموز عنوان کرد و گفت: این شعار دو معنا دارد؛ از یک طرف فرد دارای معلولیت میگوید آنچه را لازم است درباره من و شرایط زندگیام بدانید، به من بیاموزید و از طرف دیگر از جامعه میخواهد که یاد بگیرد چگونه با من رفتار کند. امیدواریم این نگاه در خانوادهها و سطح جامعه جدی گرفته شود و مردم با شناخت بیشتر از نیازها و خواستههای افراد دارای معلولیت، رفتار مناسبتری با آنها داشته باشند.
